به سراغ من اگر می آیید,

پشت هیچستانم.

پشت هیچستان جایی است.

پشت هیچستان رگ های هوا, پر قاصدهایی است

که خبر می آرند, از گل وا شده ی دورترین بوته ی خاک.

روی شن ها هم, نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان,چتر خواهش باز است:

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود,

زنگ باران به صدا می آید.

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی, سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است.

 

به سراغ من اگر می آیید,

نرم و آهسته بیایید,مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من.

                                                                         ((سهراب سپهری))