جسممـ را از مشتيـ خاكـ آفريد
اما از روحـ خود در آنـ دميد
ما هميشهـ برايـ يافتنـ گنجـ خاكـ را ميشكافيمـ
و شايد اينـ فلسفهـ خلقتـ ماستـ
پسـ
دوستمـ داشتهـ باشـ
نهـ برايـ مشتيـ خاكـ
برايـ گنجيـ كهـ درونـ آنـ پنهانـ استـ
+ همیـטּ کــه خـُــدآ هستـ ، کـآفیستـــــ
خــود را خطــ میزنمـــ تـــآ هرچــه هستـــ خـُــــدا بــــآشد...!
+ ماســه ها،
فــراموشــکارتریــن رفیقــان راهنــد،
پا بــه پایتــ می آیـــند،
آنقــــدر که گــاهی ســـماجتشان در هــمراهـــی،
حوصــــله ات را ســـر می برند، امــا کافــی اســــت
تـــــا اندک بـــادی بـــوزد یـــا خـــرده مـــوجی
برخــیزد، تا برای هــمیشــه از حافــظــه
ضــعیفــشان رد پایــت پاکـــ شود
من از نـــسل مـــاسه نیــستـــم
از نـــسل صـــدفم،
صــدفهایی کــه به پـــاس اقـــامتی یـــک روزه
تا دــنیا دنیـــاست
صـــدای دریــــا را
بـــرای هـــر گــوش شـــنوایی
زمــزمه مــــی کنـــند
+ آدمـــها می خواهنــد بدانـــند دوســت داشته مـــی شــوند
و قدرشـــان دانســته می شــود
پـــس حتـــما به عزیزانتـــان بگویــــید
کــه دوستــشــان داریــد
شـــاید هـــرگز متــوجه نشــوید
کـــه چقــدر نــیاز به شـــنیـــدنش دارنـــد
می خواهم برگــردم به روزهای کودکــی آن زمــان ها که
- پدر تنها قهرمان بود
- عشــق، تنها در آغــوش مادر خــلاصه می شد
- بــالاترین نقـــطه ى زمین، شــانه هــای پدر بود
- بدترین دشــمنانم، خواهـــر و برادر های خودمـــ بودنــد
- تنها دردم، زانو های زخمی ام بودند
- تنــها چیزی که می ـــشکست، اســباب بازی هــایم بـــود
- و معنای خــداحافظ، تــا فردا بود...
وقتــی ســکوت خــدا را در برابر راز و نیازت دیــدی ،
نگــو خدا با مــن قهر استـــــ
او ــبه تــمام کـائنــات فــرمان ســکوت دادهــ تا حــرف تــو را بــشــنود ،
از انــسان ها غمی به دل نــگــیر
زیــرا خـود غمگیــن اند
با اینکــه تنــهایند از خود میگریزند، زیرا بــه خود، به عشق خــود و به حــقیقتــ خود شک دارنــد
پس دوســتــشان بدار حــتی اگر تو را دوســت نـدارنــد...
خداوندا آمده ام حس ات کنم