+ ماســه ها،

فــراموشــکارتریــن رفیقــان راهنــد،

پا بــه پایتــ می آیـــند،

آنقــــدر که گــاهی ســـماجتشان در هــمراهـــی،

حوصــــله ات را ســـر می برند، امــا کافــی اســــت

تـــــا اندک بـــادی بـــوزد یـــا خـــرده مـــوجی

برخــیزد، تا برای هــمیشــه از حافــظــه

ضــعیفــشان رد پایــت پاکـــ شود

من از نـــسل مـــاسه نیــستـــم

از نـــسل صـــدفم،

صــدفهایی کــه به پـــاس اقـــامتی یـــک روزه

تا دــنیا دنیـــاست

صـــدای دریــــا را

بـــرای هـــر گــوش شـــنوایی

زمــزمه مــــی کنـــند

 

 

+ آدمـــها می خواهنــد بدانـــند دوســت داشته مـــی شــوند

و قدرشـــان دانســته می شــود

پـــس حتـــما به عزیزانتـــان بگویــــید

کــه دوستــشــان داریــد

شـــاید هـــرگز متــوجه نشــوید

کـــه چقــدر نــیاز به شـــنیـــدنش دارنـــد