میدانـــے...

یـڪ وقـت هـایـے بـایـد

روے یـڪ تـڪـ ه ڪـاغذ بنویـسـے

تعطیـل اسـت...

و بچـسبـانــے پشـت شیشــ ه ے افڪـارت

بـایـد بــ ه خـودت استراحـت بدهــے

دراز بڪـشــے

دست هـایـت را زیـر سـرت بگـذاری

بـ ه آسمـان خیـره شـوی

و بـی خیـال سـوت بزنـی

در دلـت بخنـدی

بــ ه تمـام افڪـاری کـ ه

پشـت شیشــ ه ے ذهنـت

صـف ڪشـیده انـد...

آن وقـت بـا خـودت بگـویـے

بگـذار منتظـر بماننـد...

 

 

 

  

روي پـــــرده کعــبه

اين آيه حکـ شده اســت:

نَبِّئْ عِبَادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُــورُ الرَّحِـــيمُ
و مــَـن . . .

هنــــوز و تا هميشــه

به همين يک آيــه دلخــوشــــم:

" بنــدگــآنم را آگــاه کن که مـــن بخشنده ے مهــــربانم ! "